سرخوش
بالاخره بعد عمری دعوت عادل و پسر داییش چارلز رو قبول کردمو اومدم Golden State. فکر کن اول هفته ای همه چیو تعطیل کنیو بیخیال آزمایشگاه بروکهیون شی و عزمتو جزم کنی بری گردش!!!! کجا؟ پارک یوسیمیتی. نمی گم جای کیا خالی که خودشون خوب می دونن البته اگه درس و مشق و کار و بار بهشون فرصت اینجا خوندنو بده. خلاصه قراره تا دو روز دیگه اینجا باشم. یعنی هفته که تموم شدو ملت رفتن تعطیلات من برمیگردم سر کاروبارم. هه هه هه هه..... از وقتی اومدم این سومین سفر درست حسابیم به حساب میاد. اما خداییش با بچه های محیط زیستی خوش میگذره. پارکه یه چیزی حدود سه هزار کیلومتر مساحت داره و از مناطق محافظت شده به حساب میاد. طبیعت بکر و زیبایی داره. اینم از مختصاتش : غربی′۳۰°۱۱۹ شمالی′۵۰°۳۷. اونطور که چارلز میگه ۱۲۰ سالی از زمان تاسیسش میگذره. خداییش پارک براش کمه باید بهش بگن طبیعت ٬ حیات وحش یا چه میدونم یه همچین چیزی. دیگه برم فعلا تا صدای بچه ها درنیومده. عادل می گه به این آی پاد بیچاره اعتیاد پیدا کردم. من که قبول ندارم اون به این چیزا آلرژی داره و به خودشم گفتم. هه هه.... خلاصه اگه خبری از ما نشد بدونین که عادل و چالرز و سه تا رفیقاش منو اینجا دست به سر کردنو خودشون برگشتن.
گفتم یه چیزی بنویسم از شرمندگی صادق اجالتا بیرون بیام تا بعد ببینم چی پیش میاد. اینم از این